Orphic
Orphic ontvouwt zich als een veld van negen beelden, samengebracht binnen een strikte vierkante compositie. Binnen dat kader verschijnen scènes die onze tijd markeren: mensen in voortdurende beweging, oorlog, een begraafplaats, vervuilde lucht, afbrokkelende ijskappen, de leegte van de publieke ruimte tijdens de Covid-periode, en een vuilnisbelt. Elk beeld staat op zichzelf, maar geen enkel blijft onschuldig in afzondering. Samen vormen ze een constellatie van onrust, verlies en menselijke urgentie, alsof de wereld hier niet wordt verteld, maar in fragmenten wordt onthuld.
In het midden staat mijn eigen sculpturale vorm, gemodelleerd met de bedoeling er een mal van te maken. Toch raakte de figuur juist in dat proces van vastleggen en bewaren opnieuw gedeeltelijk beschadigd. Aan de achterkant, vooral rond het hoofd, werden de draden en kleine blokjes die ooit de klei samenhielden opnieuw zichtbaar. Wat verborgen had moeten blijven, keert terug naar de oppervlakte. Wat ooit als ondersteuning diende, verschijnt nu als een litteken. Dit geeft de figuur een bijzondere aanwezigheid: niet als een afgewerkt object, maar als iets dat zijn eigen kwetsbaarheid in zich draagt.
Hier ligt voor mij de kern van het werk. Mensen streven naar vorm, orde, vooruitgang en controle, maar in diezelfde beweging laten ze overal sporen van breuk achter. De wereld rondom ons draagt daarvan de tekenen: in oorlog en afval, in ecologische achteruitgang, in leegte, en in een manier van leven die altijd onderweg lijkt te zijn zonder ooit werkelijk aan te komen. De centrale figuur geeft geen antwoord op die toestand, maar eerder een echo ervan. Het lichaam, of preciezer het hoofd, verschijnt hier als drager van een beschaving die tegelijk bouwt en ontregelt.
Orphic wordt zo een reflectie op de menselijke conditie. Op wat zichtbaar wordt wanneer de oppervlakte van de dingen wordt opengescheurd. Op de fragiele grens tussen maken en beschadigen, tussen bewaren en verliezen, tussen aanwezigheid en verval. Het werk wil niet verklaren. In plaats daarvan houdt het de blik gericht op wat we meestal proberen te bedekken: de sporen van onze handelingen, de resten van onze tijd, en de vraag wat de mensheid uiteindelijk van zichzelf achterlaat.
SPOTIFY
BANDCAMP
