3D Cubes x Orphic Overlay
Voor deze projectie combineer ik twee visuele talen in één beeld: een strakke 3D-structuur van geneste kubussen en een 2D-laag geïnspireerd door Sonia Delaunay en het Orphism.
Twee systemen in één beeld
De basis is opgebouwd uit vier wireframe-kubussen, genest in elkaar. Elke kubus draait in een iets ander tempo, waardoor een kalm, mechanisch ritme ontstaat. Langs de randen “cirkelen” kleine punten en glijden ze over de lijnen. Ze blijven trouw aan de geometrie, maar voegen een levende puls toe, als energie die door de structuur beweegt.
Daarbovenop ligt een Orphic overlay: concentrische ringen en bogen die elkaar overlappen, door elkaar snijden en een collage van beweging creëren. Deze laag is bewust vlak en grafisch, als tegenpunt voor de diepte van de kubussen.
Kleur als beweging
De punten en ringen gebruiken een palet dat aansluit bij Delaunay’s simultane contrasten: rood, geel, blauw, oranje, groen, wit en zwart. Kleur is hier geen decoratie. Ze stuurt de waargenomen beweging. Door de trage rotaties en sterke contrasten blijft het beeld verschuiven, zelfs wanneer de animatie subtiel blijft.
Een belangrijk detail: wit wordt behandeld als ruimte in plaats van verf. Segmenten die normaal wit zouden zijn, blijven transparant, waardoor de zwarte achtergrond zichtbaar wordt. Dat creëert ademruimte en laat de ringen aanvoelen alsof ze uit de duisternis zijn gesneden, lichter en architectonischer.
Waarom het past bij ambient music
Ambient music heeft geen snelle montage nodig. Het heeft visuals nodig die kunnen ademen. Daarom is de animatie traag en gelaagd. De kubussen zorgen voor structuur. De cirkels en bogen brengen ritme en kleurbeweging. De cirkelende punten vormen een constante puls. Samen bouwen ze een stille spanning op die goed werkt in projectie: je kunt er minutenlang naar kijken en toch nieuwe combinaties ontdekken.
Technische notities
De visual is gemaakt in p5.js (WEBGL) op 1920×1080. Alles is opgebouwd uit eenvoudige vormen en herhaalde patronen: ringen als gesegmenteerde geometrie, bogen als snijdende lagen, kubussen als wireframes. Geen shaders, alleen compositie en beweging.
Een zwevende doek in de ruimte, gehuld in Pride Colors
Ik heb gespeeld met een eenvoudig idee: wat als een stuk stof zonder gewicht kon bestaan, zwevend in de ruimte, maar zich toch als stof bleef gedragen. Deze sketch is een kleine physics study gemaakt in p5.js (WEBGL). Hij is opgebouwd uit een raster van punten die verbonden zijn door constraints, zodat hij kan buigen en rimpelen terwijl hij “stofachtig” blijft.
De beweging is een loop. De doek trekt zichzelf langzaam in een wikkelvorm, keert daarna geleidelijk terug naar zijn exacte beginvorm, en de cyclus begint opnieuw. Ik wilde dat de reset bewust aanvoelde, niet willekeurig, dus het systeem onthoudt zijn oorspronkelijke positie en glijdt daar zachtjes naar terug.
Visueel is het oppervlak geen volle kleurvulling. Het is transparant en gestuurd door noise, wat het die luchtige, verschuivende textuur geeft. Daarbovenop beweegt de kleur door het klassieke Pride-regenboogpalet, waarbij de ene tint soepel overgaat in de andere, zodat het hele vlak levend aanvoelt in plaats van tussen kleuren te flitsen.
Deze is ontworpen om binnen het kader te blijven op 1920×1080, met een vaste camera en zachte grenzen zodat hij niet de verte in zweeft. Hij is bedoeld voor projectie en looping, rustig genoeg om op de achtergrond te leven, maar gedetailleerd genoeg om je te blijven aantrekken als je ernaar kijkt.